Pas zeven jaar

Een ondeugende blik. Samen met zijn broer racet hij met een rolstoel door de woonkamer. Als ik hem zo zie, kan ik niet geloven dat hij er over een tijdje niet meer is. Pas zeven jaar is hij. Een zeldzame hersentumor nam zijn leven over toen hij zestien maanden oud was. En neemt hem nu zijn leven af. 

Mooie beelden van hem met zijn broer en kleine zusjes. Dat wil zijn moeder graag. Een levende herinnering van het complete gezin. Met hem erbij. De gewone dingen. Een bordspel, spelen in de tuin, samen een broodje eten, voorlezen. Zo gewoon als je niet getroffen wordt door een ernstige ziekte.

 

Het is wat onwennig met een camera in huis. Het kleine microfoontje dat ik hem opspeld, is te leuk om niet even mee te spelen. 'Au, niet zo hard roepen, dat hoor ik heel hard in mijn oren', zeg ik grappend. Hij kijkt me aan en doet het nog drie keer. Uitdagend, een tikkeltje dwars. Of het in zijn karakter zit of komt door zijn ziekte weet ik niet. Vandaag leer ik hem maar een beetje kennen. 

Als ik hem even apart neem, vertelt hij dat hij zijn zusjes zo leuk vindt. Ze zijn er pas een jaar. De één kan al lopen, de ander zegt zijn naam. Hij glundert. 'Ik kriebel ze altijd in hun buik, dan gaan ze lachen', vertelt hij. 'En wat vind je van je broer?', vraag ik. 'Die pest mij altijd en dat vind ik niet leuk', antwoordt hij stellig. Op en top zeven jaar. De beelden vertellen een ander verhaal. Het verhaal van twee broertjes die ook beste vrienden zijn. Waarvan de één de ander straks moet missen. 

Zijn moeder leest hem voor. Hij luistert en vult haar waar nodig aan. Samen op de bank. Dicht tegen elkaar aan. Voorlezen vindt hij fijn. 'Mijn moeder is zo lief', vertelde hij me even daarvoor. Ik bekijk ze vanaf een afstandje door mijn lens en kan het niet geloven. Pas zeven jaar. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0